parijsparijs

Neem de politietellingen. Ze liggen ver beneden de schattingen van deelnemende organisaties. In Le Parisien, een krant met respect voor de feiten, spreekt een anonieme politiefunctionaris. Die stelt: we hanteren op het Ministerie twee cijfers. De tellingen en wat we naar buiten brengen. Wat we naar buiten brengen zijn tellingen gedeeld door twee.

Vandaag officieel 1.028.000 protestgangers. Dat betekent: ruim twee miljoen mensen op de been. Dat is veel. Twee weken aaneen meer dan twee miljoen betogers. Weg met Villepin!

Vanaf mijn uitzichtpunt, aan het begin van de Boulevard de l’Hôpital, zie ik de stoet over de Áusterlitzbrug trekken. Vlaggen, kartons, spandoeken, muziek, elk segment van het kilometerslange lint draagt zijn eigen sfeer mee.

Voorop de studenten van de vele Parijse universiteiten met daarachter, een beetje timide, de scholieren van de nog veel talrijkere Lycées. Honderd maal duizenden zijn het. Geen twijfel mogelijk. Ook de scholen uit de banlieues manifesteren zich met trots. Zelfbewuste, kleurrijke inboorlingen trekken door de sleetse boulevards van een oude hoofdstad.

Ik gebruik het woord inboorling omdat ik dat vanmiddag honderden keren hoorde. Het woord wordt gebruikt door de mensen die de protestmars aanmoedigen. Wie hier werd geboren, inboorling is, heeft het recht om mee te beslissen over de toekomst van dit land.

Is inboorling, indigène, de nieuwe geuzennaam die alle gekibbel over etniciteit, immigratie, afkomst en kleur overbodig maakt?

De jongeren van de republiek maken zich zorgen over hun toekomst. Frankrijk beleeft de opkomst van de behoudzuchtige jeugd. De jongeren denken ook na en willen meepraten. Niet langer voor ons en namens ons, maar samen met ons en door ons.

# gepost door klaas.dirks@gmail.com : 23:25