parijsparijs

Het beeld hangt af van je perspectief.

Fokke Obbema geeft in de Volkskrant een analyse. Hij kiest als ervaren buitenland correspondent voor grote stappen, snel thuis.

Hij stelt een retorische vraag: wordt de protestbeweging feestelijk ten einde gedragen of radicaliseert ze? Waarschijnlijk het eerste, volgens Fokke Obbema. Gaap.

Want, zo vervolgt Fokke Obbema, bij alle hervormingspogingen, van Juppé via Raffarin tot Villepin wordt alles geblokkeerd door een sterk front dat de verworven rechten verdedigt. Van het Franse front geen nieuws dus.

Geen nieuws?

Het huidige front is een complete vernieuwing van het politieke krachtenveld. Studenten en scholieren lopen voorop. Met honderd maal duizenden zijn ze, de vakbonden gedwee in het kielzog. Geen twijfel mogelijk. De jeugd manifesteert zich met trots, zelfbewust, kleurrijk.

Trouwens, Fokke. Nu je het onderwerp verworven rechten aansnijdt. Welke rechten hebben studenten en scholieren dan verworven? En welke rechten van de traditionele bonden worden met de huidige voorstellen ingeperkt?

Obbema voorspelt dat banlieue-jongeren wellicht hun kans grijpen om in Parijs huis te houden. Wat een luie constatering. Relletjes waren er ook, maar de hoofdzaak was: Duizenden en duizenden banlieue-jongeren kwamen op voor hun belangen.

300.000 jongeren uit de banlieue demonstreren. 300 criminele jongeren buiten de situatie uit om te stelen, te vernielen en te provoceren. Zaken onderscheiden is belangrijk. Banlieue-jongeren: hanteer dat begrip met zorgvuldigheid, is mijn advies.

Elke groep demonstranten heeft haar eigen Ordedienst. Het zijn ook de banlieuetypes, banlieue-jongeren, kinderen die voortkomen uit de grote immigratiegolf die de orde bewaken. Op rellen zit geen enkel jong banlieue Fransmens, scholier, student, te wachten.

De verenigde jeugd van de oude republiek maakt zich kwaad. Tien of vijftien jaar geleden zou het denkbaar zijn geweest om een oplossing voor de maatschappelijke stagnatie te bieden aan jongeren zonder hun mening mee te nemen. Nu kan dat niet meer.

Onmogelijk om een uitweg uit de misère te wijzen door de rekening eenzijdig bij de jongeren te leggen. Ouwe zakken die niet wensten te veranderen, die de belangen van hun generatie lieten prevaleren, moeten onderhandelen.

Jong Frankrijk heeft dit principe goed begrepen. Jongeren denken ook. De Volkskrant analyseert niet, maar neuzelt.

Naschrift 7.4.2006 Obbema had even zijn dag niet. Vandaag revancheert hij zich. Lees: Het woedende volk wil breuk met het verleden, in de Volkskrant van vandaag.

# gepost door klaas.dirks@gmail.com : 22:44