parijsparijs

Gaswacht Cyrille L. staat op het afgesproken tijdstip voor de deur. Ik had een man in overall verwacht, maar deze heer ziet er uit alsof hij zo uit de herenmodezaak is weggelopen. In een soort dokterstas vervoert hij een vuistcomputer, attributen voor de check-up, documenten.

Hij komt controleren of ik wel veilig op het gas ben aangesloten. Diagnostic qualité. Voor een paar tientjes weet ik waar ik aan toe ben.

Met routineuze zwier draait L. alle pitten van het kooktoestel vol open, steekt ze aan, draait de knoppen weer toe. Bon. Hij controleert of de vlam van de verwarmingsketel stabiel blauw brandt, temperatuurt de vlam met zijn voeler. CH4 + 2O2 —> CO2 + 2H2O, uitstekend dus. Onder het aanrecht direct achter het kastdeurtje ontdekt hij de hoofdkraan. Primaprima.

Wat opvallend is: binnen een minuut maakt hij duidelijk dat hij namens het staatsgasbedrijf komt. Maar niet van het staatsgasbedrijf is. Hij werkt in het bedrijfsleven, de private sector. Het deel van de economie, waar sommige Fransen met wanvertrouwen naar kijken. Cyrille L. koestert dat wantrouwen niet, hij is een fan van het marktmodel, kijk naar Engeland.

De meetresultaten gaan in de vuistcomputer. Ondertussen wordt hij twee keer op zijn mobiel gebeld. Nadat hij de tweede keer zorgvuldig heeft afgewimpeld, c’est mon papa, geeft hij mij al mondeling zijn bevindingen door. Ik stook en kook veilig. Cyrille L. licht het vervolg van de procedure toe, schudt me de hand. Weg is hij. Onvermoeibare speurder naar ondeugdelijke apparatuur en onveilige aansluitingen.

Gisteren viel de afrekening op de mat. Helemaal volgens verwachting op één detail na. Gaz de Groningue is binnen een jaar 23% in prijs geëvolueerd.

Toch ligt de Franse eindprijs nog altijd onder de Nederlandse. 45 cent per m2 tegenover 50 cent per m2. Overdreven duur is het staatsgasbedrijf dus niet. Maar echt doorzichtig zijn haar tarieven niet. Ook weten we niet wat haar topman incasseert.

Het Nederlandse tarief bestaat voor eenderde uit gas, en tweederde belastingen. Hoe dat in Frankrijk zit, valt uit de specificatie van de gasmonopolist niet af te leiden. Voorlopige conclusie: de Franse transparantie is geringer, maar de prijs is lager.