parijsparijs

De parkeerboete vond ik gisteren op straat. Pal voor mijn voordeur. De boete lag er al even aan de datum en het uiterlijk te zien. Op zich is zo’n vertrapte parkeerbon niks bijzonders. Parijzenaars gooien ze massaal in de goot.

Een boete kost je slechts € 11. Binnen 45 dagen te betalen, anders wordt het bedrag € 33. In theorie dan. De praktijk leert dat de politie er nauwelijks werk van maakt. Geen parkeergeld betalen en je boetes wegsmijten loont de moeite.

Ik weet als eerlijke vinder van de boete dat de eigenaar in een Mercedes A170 rondrijdt, met een kenteken beginnend met 303 nog wat. Dat staat allemaal op het formulier. Toeval of niet, Meneer M. die kortgeleden hier het zolderappartement heeft betrokken, heeft zo’n Mercedes, kenteken 303 nog wat.

Meneer M. is een ambitieus mens: strakke coiffure, lange zwarte jas, modisch schoeisel, tegelring en een zeer voorname functie bij de Franse Staat. Iemand die zijn entree hier kracht bijzette met een welluidende brief. Waarin hij schreef blij te zijn om een appartement te betrekken in een immeuble de bon standing, in een oase van wellevendheid waar normen en waarden regeren en het koper blinkt.

Zo’n type. Ik was ook blij voor hem.

Gisterenavond rond 8 uur klom ik met de boete in de hand de trappen op naar de 5^e etage en belde aan bij het appartement van Meneer M. Plink… plonk. Na wat gestommel zwaait de deur open. Meneer M. zelf. Een witte handdoek om de nek, z’n halve gezicht onder het scheerschuim.

“Oui…” klinkt het terughoudend.
“Goedenavond… het spijt me...”
“O, niet erg…”
“Deze bon vond ik voor onze deur. U rijdt toch een Mercedes 170?”
Meneer M. knijpt zijn ogen toe. Dan ziet hij het vodje in mijn hand. Hij lacht schaapachtig.
“Bof, niet de moeite” zegt hij en trekt zijn wenkbrauwen onnatuurlijk hoog op.
“Toch” hou ik vol “een boete van €11.”
“Nee, echt, niet nodig” en hij maakt nu een afwerend gebaar.
“Oprecht geen probleem” zeg ik opgewekt.
Meneer M. hapt naar adem.
“Als u niet op tijd betaalt, wordt het bedrag verhoogd!”
“O zo…”
“Naar € 33” zeg ik “de amende forfaitaire majorée” en ik wijs op het formulier en lees hem de tekst nog eens hardop voor “amende forfaitaire majorée”.
“Ik begrijp het” antwoordt meneer M.
“Dat scheelt toch al snel € 22…” en ik druk hem het formulier in handen.
Meneer M. aarzelt, werpt een lege blik op de boete.
“Goed” zeg ik “ik hou u niet langer op, je vous laisse, bonne soirée” en draai me om. Halverwege de trap naar de vierde etage, hoor ik hoe achter me Meneer M. zijn deur zorgvuldig op slot draait.