parijsparijs

Achteloos werkt hij zijn zoveelste pilsje naar binnen. Het is half elf ’s ochtends. Met een zucht steekt hij een verse sigaret op. Hij zit alleen aan een tafeltje. Hij draagt een lichte spijkerbroek, met daaronder afgetrapte schoenen. Zijn halflange suède jas is vettig en gevlekt en hij heeft een mosterdkleurige sjaal omgeknoopt.

Hij zit net als alle vaste klanten niet voor de gezelligheid in deze Bar Tabac. Hij werkt aan een betere toekomst. Hij speelt Rapido. Om uit de problemen te raken, hoeft hij alleen maar de juiste vakjes op het Rapido formulier aan te kruisen. Ook na zijn tiende pilsje lukt hem dat nog wel.

Dankzij Rapido zijn alcoholverslaving en gokzucht goed te combineren.

Tussen 5 uur ’s morgens en middernacht biedt Rapido iedere 5 minuten kansen op een zorgenvrij bestaan. La Française des Jeux, uitbater van Rapido en krasloten, heeft rond 39.000 verkooppunten. Twee maal zoveel als La Poste postkantoren heeft. Rond 35 miljard gaat er in het krassen en kruisjes zetten om. De Franse overheid haalt er een kleine 10% van z’n inkomstenbelasting mee op.

Hij neemt een maagdelijk Rapido formulier uit het plexiglazen bakje op zijn tafeltje. Hij aarzelt, drukt zijn peuk uit in de overvolle asbak, pakt een balpen en zet gedecideerd zijn kruisjes. Zijn vaste rijtje geluksnummers?

Hij pakt zijn glas, staat op, wankelt naar de bar. Hij geeft zijn formulier aan de barman. Ooit speelde hij om te winnen, nu nog om te hopen. Maar als ik hem zo zie staan daar bij de bar, met een halfleeg bierglas, temidden van suikerzakjes, sigarettenfilters, gokformulieren en proppen papier is het hoop tegen beter weten in.