parijsparijs

Omdat ik om de hoek woon toch eens binnengelopen bij Culture Bière op de Champs Elysées. Heinekens eigenhandige poging om pils in Frankrijk salonfähig te maken.

Het valt niet tegen. Weliswaar is de bar direct achter de voordeur wat kaal en ongezellig, maar die wachtkamersfeer is ook zo bedoeld. Je houdt daar vol spanning de ingang in de peiling, omdat je afspraak elk moment kan binnenwandelen, waarop het avontuur begint. Zoiets.

Hoewel ik geen afspraak heb, leg ik toch even aan op een comfortabele barkruk aan de meetingbar achter de ingang. Om mijn aanwezigheid te legitimeren, bestel ik een simpele pression van standaard afmetingen. De verleiding is groot om van het normaalbier af te wijken. Maar liefst acht soorten staan tapklaar, waaronder het legendarische Pelforth, maar ik houd me in.

Vanuit de buik van het gebouw lokt het geluid van een slangenbezweerder op sopraansax. Mijn nieuwsgierigheid is onbedwingbaar. Ik loop snel een paar trappen af om te ontdekken hoe het tweede deel van mijn avond er uit gaat zien. De kelderlounge is warm gevuld en ik heb het goed gehoord, inderdaad voorzien van live muziek! En dat op maandagavond om 9 uur.

Ik ga terug naar mijn oorspronkelijke ankerplaats, neem vervuld van de nodige voorpret weer plaats op mijn kruk. Maar… getver wat is dat nu? Op het roestvaststalen onderstel van mijn barkruk heeft zich kruimig kaksel afgezet. En ja hoor: de profielzool van mijn linkerschoen is verzadigd met een honden uitwerpsel. Ook op de glanzende tegelvloer rond de barkruk ontdek ik smeuïge brokken.

Goed, tijd om weer eens te verkassen.

De kelder. Het pièce de résistance, best retro dus. Doet denken aan de Mazzo 1979, als iemand dan nog begrijpt waar ik het over heb. Ik zie dat de meeste mensen bij binnenkomst de I-pod in de tas stoppen, want hier is de muziek live en al even seventies. Krokant geïmproviseerde nummers van The Police, Marvin Gaye, Miles Davis.

Best dansable trouwens, gemengd schuifelen, rond 15 personen tel ik soms op het vloertje. Camera’s projecteren op de wand achter de bar het leven voor de bar in zevenvoud. Niemand hoeft zich hier te vervelen. Er is van alles te zien, te horen, te knabbelen, te nippen en te bebabbelen. Mijn oog valt op een Astrid Joosten zoals ze er in 1979 moet hebben uitgezien.

De band speelt een heerlijke lange set die ik helemaal uitluister. Een donkerbruine man, die wordt afgekondigd als "spirits" blaast de nummers vakkundig jazzy aan elkaar. Sopraan- en tenorsax kennen voor hem geen geheimen. Zijn kledingstijl citeert Malcolm-X, maar dan minder overtuigd van zichzelf en muzikaler. Het bier laat ik zitten trouwens.

De alcoholkosten bedragen € 3,50/cl. Twaalf keer zo duur als Bavaria 8.6 uit blik. Geen wonder dat je hier weinig clochards aantreft.

Voor herhaling vatbaar, dat Einekenbarretje.