30.12.05
Winterbivak
Gilles die niet met zijn echte naam in de krant wil, heeft geen last van de kou. Wel van kiespijn. En Gilles heeft last van motorische tics, maar daar zit hij helemaal niet mee. Gilles houdt bivak in de open lucht. Met een paar maten heeft hij een vaste stek voor zijn outdoor activiteiten gevonden. Langs een drukke straat, een uitvalsweg uit de stad. Sinds een paar dagen heeft hij de open lucht verruild voor tenten. Beschikbaar gesteld door Médecins du Monde, één van de humanitaire organisaties die zich met de daklozen van de stad bemoeit.
Gilles heeft sinds kort ook een gloednieuwe jas. Dat de jas nieuw is, herken je aan de geur en de kleur. De geur is neutraal, de kleur overtuigend geel. Door de sportieve gele jas van Gilles en de tenten zou je bijna gaan geloven dat hij bezig is met een of andere recordpoging. Iets met het Guinness Book of Records ofzo. Dat hij een sponsor vond, die hem van materiaal voorzag, in ruil voor wat publiciteit. Maar zo is het niet. Gilles heeft geen sponsor. Gilles is niet bezig één of ander record te breken. Gilles heeft alleen Médecins du Monde, die met de tenten protesteert tegen het huisvestingsbeleid van de stad Parijs.
Het is opgehouden met sneeuwen en begint te ijzelen. Gilles kruipt uit de tent, komt overeind, ritst zijn jas dicht. Even een boodschap doen, iets halen tegen de kiespijn en de kou en het huisvestingsbeleid van de stad Parijs. Nadat hij zich heeft omgedraaid, maak ik een foto. Wat een miserabel bestaan, denk ik, en loop huiverend door de natte sneeuw terug naar huis. Die kou, en dan ook nog die kiespijn.
Aanmelden bij Reacties [Atom]