parijsparijs

Gisterenmiddag, net voorbij Toyota, werd ik aangeklampt door een deftige Japanse heer. Of ik met hem naar de Louis Vuitton wilde. Leuk, met een Japanner naar Vuitton. Zonder aarzelen stemde ik in. How nice!

Zoals gebruikelijk staat er een rij voor de winkel. Terwijl we aansluiten, steekt mijn Japanner van wal over de prijzen van Vuitton die in Tokyo 30-40% hoger liggen dan hier in Parijs. Ik knik de man bemoedigend toe. Hij oogt degelijk Japans, uitgestreken kapsel, keurige das. Vuitton in Parijs kopen loont volgens hem de moeite. Yes, I understand, zeg ik. Helaas hanteert Vuitton een quotum, drie taxfree aankopen per klant, vervolgt mijn gastheer. That’s not too much, beaam ik. Vandaar zijn uitnodiging aan mij. Ik stel hem gerust, ik had het al begrepen: no problemo, my quotum is yours. We schuifelen ondertussen wat meters op, na een kwartier staan we binnen, nog een kwartier wachten op de persoonlijke inkoopassistent, daarna gaat het vlot. Mijn Japanner heeft de collectie globaal in zijn hoofd. Na een paar gerichte aankopen staan we binnen het uur weer buiten, hij beide handen vol Vuitton.

Of ik nog zin heb om iets te drinken? Met een blik op mijn horloge weiger ik beslist. Als vrienden voor het leven nemen we afscheid. Mijn middag kan niet meer stuk. Onbetaalbaar was het om te zien hoe mijn Japanner enkele maandsalarissen bij Vuitton spendeerde. Omdat het zo goedkoop is.

Vandaag besloot ik na een nogal gulle lunch eerst wat door te waaien op de Elysées. Peinzend zakte ik vanaf Publicis de vrolijke avenue af, tot een Japans stelletje me aansprak. Keurig nette mensen. Of ik zin had even binnen te lopen bij Louis Vuitton…

# gepost door klaas.dirks@gmail.com : 01:10