parijsparijs

Eenmaal op de Arc zie ik beneden mij taai stromend verkeer. Place de l’Etoile, pardon Place Charles de Gaulle, is een rotonde, een giratoire, voor de sier. Een toonbeeld van inefficiëntie, ontworpen door iemand zonder rijbewijs, wordt gezegd. Ik geloof het onmiddellijk. Volkomen ongeschikt voor autoverkeer, maar het oog wil ook wat. Voordeel is wel dat je er zonder problemen fietsend doorheen laveert.

Het uitzicht over de stad is elektrificerend. Boven mij een laaghangend wolkendek dat mooi vanuit de stad wordt aangelicht. De Eiffeltoren domineert de skyline van Parijs. Wat kan je over die toren opmerken? Wat kan je zeggen, wat nog niet is gezegd? Vooruitgang is niet altijd leuk. Toen ijzerconstructeur Gustav Eiffel zijn plan voor een toren openbaarde, protesteerde de Parijse culturele voorhoede luidruchtig. Schrijvers, schilders, beeldhouwers en architecten wezen het voorstel om een ijzeren triomfboog te bouwen om artistieke redenen af. Ze vonden de kille, naakte, constructiekunst niet zo mooi. Vorm, techniek en industriële productie boezemde angst in.

Ondanks de protesten kwam de kompasnaald van de vooruitgang er toch. Iets meer dan twee jaar had Eiffel nodig om zijn toren voor de Expo Universelle 1889 in elkaar te laten klinken. Op dit moment toont Tate Modern (London) een overzicht van het werk van Henri (Le Douanier) Rousseau. Deze heroïsch individualist schildert in 1890 een opmerkelijk zelfportret. De onbeholpen, gekunstelde kunstenaar, in een urbaan landschap. De schilder heeft zich omringd met tekens van de moderne grootstad, waaronder de Eiffeltoren. Het schilderij ademt de sfeer van een kinderfeestje.

Zag Rousseau iets dat bij de gevestigde elite op weerstand stuitte? Portretteerde Rousseau modern zelfbewustzijn? Vanaf 16/3 is Jungles Urbaines van Rousseau te zien in het Grand Palais. Noteer in je agenda!

# gepost door klaas.dirks@gmail.com : 00:09