parijsparijs

Hij is een heer van gemengde afkomst. Als geboren Ghanees en getogen Togolees spreekt hij vrolijk Engels èn Frans. Hij maakt een internationaal beursgenoteerd bedrijf schoon. In de vroege ochtend arriveert hij op zijn Mobylette om gehuld in stofjas medewerkers en klanten een opgeruimde ontvangst te bereiden.

Ik begreep dat hij afgelopen week, zoals veel andere leden van de Afrikaanse diaspora, bij het geldkantoor was om zijn spaarcenten te versturen. Dat hij daarna belde met het thuisfront om een bericht achter te laten: I Made You Money. Zodat zijn moeder weet dat ze zich in haar mooiste batik kan wikkelen, om net als veel andere moeders haar lokale geldkantoor op te zoeken.

Ik moest aan hem denken bij de beelden van President Chirac op de Afrikaans-Franse top in Bamako (Mali). Onder de apebroodboom liet Chirac zich nog eens hardnekkig toejuichen. Als een zwalkende hulpsinterklaas zwaaide hij met zijn armen, om de mensen van Bamako te benadrukken dat hij opnieuw met lege handen was gekomen. Sneu eigenlijk, want het is de laatste jaren geen vetpot in Bamako en omstreken.

Niet langer speelt Frankrijk de Grand Frère en Bromsnor van Afrika. Na een dominante aanwezigheid van ruim een eeuw is ze bezig haar handen langzaam van het continent af te trekken. Intussen veranderde Afrika van de wieg der mensheid in een aardappelkuil van beschaving.

De verandering kwam niet als een overval, als aardbeving, vloedgolf of orkaan.
De verandering kwam als een zwaluw in de lente. Niet onverwacht.
De verandering ging langzaam. Iedereen kon er aan wennen.
Niemand vindt het nog gek. Wat het ergste is?
Het ergste moet nog komen.

# gepost door klaas.dirks@gmail.com : 13:30