parijsparijs

Geen wonder dat de film La marche de l'Empereur (Luc Jacquet) wereldwijd een doorslaand succes is geworden. Het prachtverhaal van de keizerspinguïn gaat over moed en overgave, over nesteldrang in de geborgenheid van de poolnacht, over cocoonen in de vrieskelders van de planeet. Over de flippervogel die dagenlang door een knisperend continent waggelt om plaats te nemen op het landijs van de arctische legbatterij.

Een klassieke illustratie van de struggle for survival.

Een documentaire zal ik de film van Luc Jacquet nooit noemen, want ik heb niet eerder een pinguïn horen praten, zoals in zijn film wel gebeurt. De film is van alles wat. Een animatie op basis van natuuropnamen, een hoorspel met beelden, een tekenfilm met echte dieren. Met eenvoudige effecten slagen de makers er in om je helemaal in het verhaal te trekken. Alles staat in dienst van dat streven. De belangrijkste effecten zijn: magistraal björkerisch sounddesign (Émilie Simon) inclusief hoorspelelementen, de rijke bewustzijnsstroom van de pinguïn en drie ontroerende stemanimaties van de pinguïnmonologen.

De film van Jacquet is een filmisch sprookje dat vooral door de stemmetjes een Disneyachtige interpretatie van de natuur biedt. Met zeer veel vakmanschap gemaakt, waardoor je wordt meegevoerd door pakijs en sneeuwstormen. De film is ook de volmaakte commercial om de corporate identity van Antarctica te ondersteunen. Beelden, sound en stemmen zijn prachtig georkestreerd. Het levert een cinematografisch kunststuk op - in de originele Franse versie.

Nederlandstalige kijkers vissen achter het net. Want zij krijgen een andere versie voorgeschoteld.

De film ging vlak voor Kerst in Nederlandse première. In een poging een grote naam aan het affiche toe te voegen, werd Urbanus gestrikt als Nederlandstalige commentator. De verklarende verteller slaat de film morsdood. Omineus debiterend kwaakt Urbanus de filmbeelden aan elkaar. Getverpielekes. Zijn commentaar maakt het epos tot een karikatuur, tot onverteerbare slapstick. De keizerspinguïn met zijn krassende nagels op het ijs krijgt iets grotesks. Bruut ingrijpen door een filmdistributeur met flopangst veranderde het kunststuk in een praalwagen - komt dat zien - met een tractor er voor.

Flopangst is een slechte raadgever. Jammer.

# gepost door klaas.dirks@gmail.com : 10:55