3.12.05
De denkbeeldige schildpad
Voortglijdend met een vaart van 9 km/u over het Trottoir à Grande Vitesse bij Chatelet denk ik aan mijn eerste gestuntel als stoeptoerist. Als allochtoon in Parijs had ik de grootste moeite te anticiperen op het gedrag van mede stoepgebruikers. Veel bijna botsingen, vernietigende blikken, pardon en excusez-moi. Miste ik signalen? Was ik onvoldoende bekend met de trottoir etiquette? Of de anticipatie cultuur? Nauwgezette observatie bracht me iets verder. Ervaren trottoirgasten leken het probleem niet te hebben. Het lag dus aan mij.
Wat deed ik fout? Zat er een rechts-links systeem verborgen in het trottoirgebruik volgens een patroon dat lastig te doorgronden was? Had het te maken met een ingebakken geheime choreografie? Welke voet je voor hebt bijvoorbeeld, vanaf de linkervoet rechts uit de flank en omgekeerd, of juist andersom? Maakte je eerst via oogcontact je doorstroom voorkeur kenbaar om vervolgens als een ingezeepte dolfijn langs je tegenligger af te glijden?
Ik kwam er niet uit.
Het heeft lang geduurd voor bij mij het kwartje viel. De oplossing had u waarschijnlijk al binnen twee seconden bedacht, misschien zonder ooit een voet te hebben gezet op de stoepen van de Boulevard Haussmann, tussen kerstinkopende flaneurs van de zaterdagmiddag, aan de noordkant ter hoogte van Printemps en de Galeries Lafayette.
Mijn basissnelheid lag te hoog.
Wie door de stad wil lopen als een snelwandelaar op weg naar z'n laatste trein, herkent het probleem. Het Parijse trottoir is geen stormbaan. De gemiddelde stoepsnelheid in de hoofdstad ligt dik onder de 3 km/u. Ik was gewend om met een tempo van 5,5 km/u op een doel af te gaan. Mijn gebrek is nu uit de wereld. Want ik besef: traagheid is een deugd en de winkelende Parijzenaar heeft nog altijd een denkbeeldige schildpad aangelijnd. Ik matig mijn snelheid en erger me niet. Een kwestie van civilisatie.
Aanmelden bij Reacties [Atom]