parijsparijs

Ooit bloeide en groeide de fotografie volgens de wetten van de klassieke economie. Doordat de kosten van productie en reproductie bij grote oplagen zeer gering zijn, verwierven fotografen bekendheid èn bereik onder de massa. De opkomst van de geïllustreerde pers bracht een overvloed aan fotomateriaal onder de aandacht.

Nu is dat anders. De fotografie gaat gebukt onder de tucht van de beleggerseconomie. Afdrukken worden speculatie objecten. De dagkoers van een contactafdruk van Man Ray is € 1.200. Een vintage print door Willy Ronis doet vele duizenden euro's. Een ingekleurde Hans Bellmer of een fotogram door Fox Talbot, het is te koop, maar vrijwel onbetaalbaar. Exclusiviteit is het trefwoord.

Minder prints betekent betere prijzen, want het perspectief op waardeontwikkeling is gunstiger. En daar is het veel fotobeleggers juist om te doen. Fotografie draait niet langer om creatie, maar om creatie van waarde via reputaties en schaarste. Gevestigde galeriehouder speuren naar waardevastheid voor een selecte clientèle van fotobeleggers: connaisseurs, professionele collectioneurs en instituties. Speculatiewaarde = reputatie gedeeld door oplage. De kunstfotograaf, zeker de beginner, komt nauwelijks aan de bak.

Vreemd blijft het.

Je verwacht elk moment dat eigenzinnige, dissonante fotografen weten af te rekenen met de dictatuur van deze beleggerseconomie voor fotografie. Dat zij alternatieve routes ontwikkelen om als samenwerkende ondernemers aan hun reputatie bouwen. De vorming van een virtueel platform voor vraag en aanbod ligt voor de hand. Een soort Ebay voor de fotografie, waar net als vroeger alles draait om veel te zien en door veel mensen gezien te worden.

# gepost door klaas.dirks@gmail.com : 23:17