parijsparijs

Het wordt nu snel donker. Beneden aan de kade: grauwblauw water. Volgevreten eenden bereiden zich ijverig nippend op de winter voor. Nietsvermoedend schudden ze hun staart en veren: watervogelgeluk in november.

Bij de Alexanderbrug loop ik de trap op. Ik kijk uit over de stad waar de onzichtbare lantaarnopsteker een zachte gloed aanblaast. Grommend trekt het verkeer voor me langs terwijl ik een groen licht afwacht.

Ik wandel richting Champs-Elysées. De stad kookt lawaaierig over. Parijs maakt zich op voor de elektrisch verlichte nacht. Bij het Grand Palais staat een korte rij wachtenden voor een wit noodgebouw. Een expositie over melancholie. Ik heb geluk, de kassa sluit pas over een uur. Binnen hangen grote meesters zonder talent voor zorgeloosheid. Dürer, Goya, Van Gogh, Picasso, Hopper en veel anderen. Zij geven met heel hun meesterschap gehoor aan de lokroep van de leegte.

Wat doet de expo met me? Ik bekijk topstukken, geen lichtzinnig werk. Veel intense portretten van mensen bezeten door demonen van de middag, verstrikt in de maalstroom van gepieker. Ik ervaar de expo ook als een reis langs oceanische vergezichten onder aanvoering van een nogal breed bespraakte gids. De tentoongestelde werken gereduceerd tot illustraties bij een groot idee. Een essay met plaatjes.

Mijn topstuk? Een Tischbein uit 1805 geleend van het Landesmuseum Oldenburg. Waterverf op papier, ongeveer 18x20 cm, een onbeduidend werk dat de schatkamer van een boreale natuur in haar essentie uitdrukt. Een knarsende korrel zand tussen de parelmoeren siervoorwerpen. De geboorte van een traan die niet wilde vloeien. C’est génial!

“Mélancolie. Génie et folie en Occident” is nog tot half januari te doorvoelen.

# gepost door klaas.dirks@gmail.com : 22:02