5.11.05
Jennen
Het wrak smeult nog na. Op m’n gemak voel ik me niet, vanochtend in departement 9-3. Politionele acties hebben niet het beoogde effect. Goedkoop geweld vreet zich als een bosbrand door de licht ontvlambare voorstad. Een pummel met een petje spuugt op de grond, vlak voor mijn voeten.De krant schrijft over stedelijk geweld. Een heerlijk neutrale term: stedelijk geweld. Klinkt als nationale defensie of beperkte dijkbewaking. Bon ton is het om de rellen toe te schrijven aan culturele factoren. Aan een overdosis foute cultuur, die van de immigrant, werkloze of kleine crimineel. Of aan het gebrek aan goede cultuur, waardoor wilde instincten ongeremd oplaaien. Hoe het ook zij, zolang de opstandelingen de woonwijken van de elite nog niet bedreigen vergeet je het liefst dat ze er zijn. Je moet er toch niet aan denken dat ze per RER uit de stadsrand optrekken om ook jouw auto af te fakkelen.
Politiebazen worden op hun wenken bediend door Sarkozy, zoon van een Hongaarse asielzoeker en Minister Tolérance Zéro. Aanstichters tot geweld sla je in de boeien of in elkaar, daar ben je politieman voor. Pappen-en-nathouden is iets voor communisten of watjes. De vicieuze cirkel van provocaties vindt zichzelf op die manier steeds opnieuw uit. Een wilde achtervolging, een verdwaalde kogel, een miskleun bij een politiepost en de zaak ontploft. Opstandige jonge mannen spelen een opzwepend spel met de politie. Het spel begint met jennen, kleine provocaties, kleine berichten in de krant. En eindigt met brand en moord en Ministeriële maatregelen. Meer speciale politie eenheden graag, met extra bevoegdheden.
De schroeiplekken in het asfalt van de voorstad zijn niet meer te tellen. Iedere zondagochtend op weg naar de bakker snuif je de geur van vers gebrande autowrakken op. Parijs is een gevoelige stad. Misschien te gevoelig om de aanpak van jennende jongeren uitsluitend aan politiebazen over te laten.
Aanmelden bij Reacties [Atom]