19.11.05
Het leven mooier maken om het drama te vergeten
De foto is gemaakt in 1952. Een jochie van een jaar of zes rent over straat. Een bevrijdingskind in zondags tenue, met een stokbrood onder de arm op weg naar moeders middagtafel. De zon staat hoog in het zuiden. Het jochie, blote beentjes en beide voetjes los van de grond, springt over zijn eigen schaduw. Hij lacht lief en aanstekelijk, maar kijkt de fotograaf niet aan. Kinderspel gezien door volwassen ogen. Le Petit Parisien is misschien de gelukkigste foto uit het œuvre van Willy Ronis.Ronis staat bekend om zachtmoedige portretten van het naoorlogse Parijs. Hij fotografeert een wereld die niet opvalt, die iedereen kent. Hij is chroniqueur van de gewone mens en werkt lange tijd in opdracht van de geïllustreerde pers. Zijn fotografie is een manier om verhalen te vertellen. In alle bescheidenheid laat hij de kijker zichzelf zien, zonder te moraliseren. Hij toont stil geluk van de volksbuurt in portretten voor op de schoorsteenmantel.
Nu Ronis de wereld met zijn camera heeft opgeslokt, nu de tijd is gestold en de jaren zich verdichten, dringt de betekenis van zijn beelden zich opnieuw aan ons op. Ronis dateert zijn onderwerpen zorgvuldig. Na vijftig jaar is het verleidelijk om in zijn zwartwitte herinneringen een onopgesmukt tijdsdocument te zien. Toch maken zijn beelden vooral een gevoel los, dat refereert aan geborgenheid en la vie du bonheur. Zelden jaagt Ronis de harde actualiteit na. Hij posteert zich, om het toeval te betrappen. Zijn fotografie voelt als lauw regenwater, dat na een bui uit de bomen druppelt.
Ter gelegenheid van zijn 95e verjaardag is een prachtige expositie over Ronis' leven en werk ingericht (tot 18/02/2006 en gratis). Een hommage aan de fotograaf die de verloren onschuld van Parijs in rijkgeschakeerd grijs vereeuwigde.
Aanmelden bij Reacties [Atom]