10.11.05
De Presidenten
Als President Bush twee dagen nodig heeft om te reageren op de gevolgen van het natuurgeweld in New Orleans is de kritiek niet mals. Als President Chirac een reactietijd van elf dagen in acht neemt om iets te zeggen over rellen in Frankrijk geeft vrijwel niemand een kik. In tijden van crisis dienen we de eenheid te bewaren.De rechterkant van het journalistieke spectrum heeft de neiging om alles wat Chirac goed doet uit te vergroten. Omdat Chirac weinig doet, hangen de verslaggevers nu aan de lippen van zijn troonopvolger Villepin. De huidige situatie vraagt immers om krachtig leiderschap.
Mensen die echt bovenop de ontwikkelingen zitten, vertellen me dat Villepin zich met zijn getrouwen heeft teruggetrokken op Matignon, waar hij voorleest uit eigen werk. Een nostalgische noodwet uit de Algerijnse crisis wordt afgestoft. Weinig doen is altijd beter dan helemaal niks doen.
Villepin bereidt wetgeving voor die geen enkele burgemeester kan handhaven en waar zijn Minister van Veiligheid Sarkozy niet op zit te wachten. De avondklok voor jongeren, zoiets als verplicht ganzenborden, is symboolpolitiek. Misschien ook de lijfstraffen op scholen opnieuw invoeren?
Sarkozy op zijn beurt geeft leiding aan de hersteloperaties. Hij is dagelijks te vinden in de politiekazernes om zijn mannen moed in te spreken. Sarkozy is geen slechte Minister van Veiligheid, en geen slechte Presidentskandidaat. De combinatie, de Sarkoshow, blijft lastig.
Als Sarkozy campagne wil voeren voor het Presidentschap 2007, tegen zijn eigen Premier, loopt hij zichzelf als Minister voor de voeten. Wil hij President van Frankrijk zijn, dan moet hij vooral de kalmte bewaren. Nu groeit hij uit tot kop-van-jut. Het schoftentuig siddert van verontwaardiging als deze man zijn mond opendoet. De rest van Frankrijk vindt zijn uitspraken wel stoer.
Het tuig wil dat Sarkozy aftreedt. Als hij handig is, doet hij dat ook.
Aanmelden bij Reacties [Atom]