2.11.05
Blues van la Butte
Zij is een van de meest beweende doden van Frankrijk. Als kind van Italiaanse emigranten komt ze in Caïro ter wereld. Nadat ze tot Miss Egypte 1954 is uitgeroepen, vertrekt ze naar Parijs. Nog geen 22 jaar oud droomt ze van een carrière als filmster. Het loopt allemaal anders.Yolanda Gigliotti is haar naam. Ze breekt door in Frankrijk als zangeres, als idool van het 45-toerenvinyl. Via de oren raakt de jonge chansonnière haar publiek in het hart. Dankzij radio, jukebox en grammofoon echoën haar melodieën voor eeuwig in het geheugen van miljoenen luisteraars.
De zwarte orchidee wordt ze genoemd, een fotogenieke zwijmelvedette met klassiek mediterrane looks. Haar blikken zijn loom en loens, haar mond zoet en zwoel, haar timbre onvervalsbaar. Ze maakt naam met melancholische canzonetta's, zuid-europese evergreens vol fluwelen weemoed. Troostliedjes om zachtjes mee te neuriën.
We kennen Yolanda Gigliotti bij haar nom-de-vedette Dalida. In 30 jaar tijd zal ze 600 chansons opnemen en 120 miljoen platen verkopen. Drama en chaos in haar persoonlijke leven geven voeding aan haar succes als chansonnière. Ze zingt over wat ze zelf doormaakt en het publiek herkent daarin een authentieke emotie. Na een mislukte poging om haar leven te beëindigen in 1967, beleeft ze een wederopstanding in liedteksten. De getekende supervedette maakt het chanson tot uitdrukking van Weltschmerz. Dalida vertolkt niet langer het levenslied als cliché en vals sentiment, maar het lied als leven. Trots en ontgoocheld besluit Dalida in de nacht van 2 op 3 mei 1987 opnieuw om een punt te zetten achter haar bestaan. Deze keer met succes.
Vandaag 2 november is het Fête des Morts. Het graf van Dalida is onder bloemen bedolven. Zij zong de blues van la Butte, de heuvel Montmartre, waar ze tot het eind van haar leven woonde en in brons werd vereeuwigd. Frankrijk maakt zware tijden door. Misschien is de tijd rijp voor een muzikale come-back van Dalida?
Aanmelden bij Reacties [Atom]