parijsparijs

Ook flink doorgezakt tijdens de vierde Nuit Blanche, de culturele nacht voor Parijzenaars?

Benieuwd naar de klank van 300 elektrische gitaristen en 1 drummer volg ik het parcours rond Montmartre. Ik heb me nog nooit eenzaam gevoeld in de buurt van de Sacré-Coeur, maar vannacht lijkt la Butte echt op een mierenkolonie. Toch is de sfeer anders-dan-anders. De rollen zijn omgedraaid. Duizenden Parijzenaars, keurige mensen eigenlijk, op werkbezoek in hun eigen stad. Gadegeslagen door verwonderde toeristen aan terrastafeltjes. Nuit Blanche: Parijs slooft zich uit om haar bewoners te verleiden. Een stad op de versiertoer doet een poging om vooral niet zichzelf te zijn, al was het maar voor één spannende nacht.

Het verhaal gaat dat burgemeester Delanoë de Nuit Blanche eigenhandig heeft bedacht. Dat lijkt me kortzichtig of opschepperig. Overal in Europa, van Uppsala tot Utrecht, vind je culturele nachten. Parijs is op dit front eerder een laatbloeier. Nachtelijke avonturen met de eigen bevolking staan laag op de prioriteitenlijst. Toch bezit de Parijse culturele nacht een specifieke lading. Een geradicaliseerde homohater prikte met een mes in de buik van Delanoë tijdens de eerste Nuit Blanche. Een droomscenario voor wie de ambitie heeft de stad een nacht lang flink in de war te brengen. Sindsdien weten alle Parijzenaars waarover hun burgemeester praat als hij “zijn” culturele nacht aankondigt.

Na afloop van mijn culturele zwerftocht, tegen het einde van de nacht, loop ik vanaf Clignancourt terug naar huis. Bij Pigalle herken ik authentieke taferelen. Twee ongelimiteerde drankliefhebbers zitten wezenloos op de stoep temidden van zurig braaksel. Een ghettoblaster-op-wielen scheurt met rokende banden weg. Figuren zonder adres rusten wat uit in een abri, opgerold in karton en aluminium reddingsdekens. Hier en daar paradeert een veel te vrouwelijke mevrouw. Het stelt me eigenlijk wel gerust. Parijs blijft zichzelf, Nuit Blanche of niet.